Linda Monsen Merkesdal

Spørsmålet

Korleis har departementet vurdert handlingsrommet for å innrette ei ordning for sal frå produksjonsstad som også tek vare på gardsøl tilverka ved tradisjonelle handverksmetodar, sett i lys av Stortinget sitt vedtak 19. mai, EØS-retten artikkel 13 og nasjonal historisk verdi, særleg proporsjonalitetsprinsippet slik det kjem til uttrykk i Visnapuu-dommen, og omsynet til å verne og vidareføre norsk immateriell kulturarv?

Begrunnelse

Stortinget vedtok 19. mai at regjeringa skal kome tilbake med forslag til lovendringar som opnar for sal av alkoholhaldige drikkevarer over 4,7 prosent frå produksjonsstaden. Samstundes peika eit fleirtal i Stortinget uttrykkeleg på at ordninga også bør omfatte «øl tilverka med tradisjonell handverksmetode».

I høyringsnotatet 5. juni viser departementet til EU-domstolen si avgjerd i Visnapuu-saka (C-198/14). Der vart det lagt vekt på at Finland kunne opne for avgrensa sal frå produksjonsstaden av gardsølet sahti tilverka ved tradisjonelle og handverksmessige metodar, som eit legitimt tiltak for å ta vare på kulturtradisjonar og fremje reiseliv, utan at dette var uforeinleg med monopolordninga eller omsynet til folkehelsa.

Dommen illustrerer at proporsjonalitetsprinsippet etter EØS-retten kan gje eit handlingsrom for å kombinere monopolordninga med vern av levande kulturtradisjonar i EØS artikkel 13.

Eg kjem sjølv frå Voss, eit av områda med den eldste dokumenterte levande bryggjetradisjonen i verda. Her har den særnorske kveiken vorte halden i live gjennom kontinuerleg bruk i tradisjonelt gardsøl. Det er samanhengen mellom gjæren, bryggjemetoden og det lokale bryggjemiljøet som har bevart denne kulturarven i over 1000 år. Dette har satt Norge på det internasjonale ølkartet, og det er stor interesse i verda for det eldste handverket på ølbrygging, i craft-beer-miljøet.

Ølbrygging med kveik er no del av den norske UNESCO-nominasjonen for immateriell kulturarv, der eit grunnleggjande prinsipp er vern gjennom aktiv bruk berekraftig bruk.

På denne bakgrunnen er det naturleg å spørje korleis regjeringa har vurdert moglegheita for å nytte det handlingsrommet som Stortinget sitt vedtak og Visnapuu-dommen peikar på.